सिन्धु, तुला विसरु कसा?

अभिनव भारताचा सांगता समारंभ चालू होता. सावरकरांच्या कल्पनेनं भूतकालात झेप घेतली. साऱ्या प्राचीन गोष्टी त्यांना आठवल्या. वेदकाल आठवला.... आणि आठवली सिंधुसरिता. ऋषिवर्यांना वेदातील ऋचांची स्फूर्ती देणारी सिंधुसरिता; तपस्वी पुरुषांना तप करण्याचं सामर्थ्य देणारी सिंधुसरिता आणि पराक्रमी पुरुषांना पराक्रमाची प्रेरणा देणारी सिंधुसरिता. त्या आठवणींनी तो महर्षी, तो महातपस्वी – तो महापुरुष गहिवरला... त्यांच्या तोंडून पावन सिंधुमातेचं स्तोत्र स्फुरू लागलं... झरू लागलं... 

 

सुरसेविनी, विसरू कसा?

सिंधू, तुला विसरू कसा? ।। धुः ।।

स्नान प्रत्यही मी आचरिता

नाम सहज जिव्हाग्री येता

एक जाणवे तुज अंतरलो – हा जीव तत्क्षणी होत पिसा!१

अवघे जगत् जरि द्वेषिते

विसरू कसा तुज सिंधुते

तुजवीण हिंदू कधि संभवे का – उमटे मनी देवी ठसा!२

तुझ्याच काठी ऋषी मुनींनी

सुदर सूक्ते प्रेमे रचुनी

भक्तिभरे किति आळवली गे ऐशा तुला विसरू कसा?३

रचयिता : श्रीराम बाळकृष्‍ण आठवले

काव्‍यमय सावरकर दर्शन